Mestre João Grande rođen je 15. siječnja 1933. u malom selu Itagi, na jugu države Bahia, između Ilheusa i Itabune. Kao dijete nije imao mnogo vremena za školu ili igru jer je radio zajedno sa svojom obitelji na imanju. Unatoč poslu, uvijek je nalazio vremena za svoju omiljenu razbibrigu – proučavanje prirode. Bio je fasciniran načinom na koji vjetar njiše krošnje drveća i lomi valove oceana. Njegovu pažnju posebno je zaokupljalo ponašanje životinja, poput napada zmije ili leta ptice. To će kasnije uvelike utjecati na njegovu filozofiju i praksu capoeire.

U dobi od 10 godina vidio je corta capim po prvi puta. To je pokret koji se izvodi u čučnju, s nogom ispruženom prema naprijed kružno se krećući te pri tom preskakući drugu nogu. Zadivljen, upitao je što je to i rečeno mu je da je to ples naroda Nagos – ples afričkih potomaka iz grada Salvadora. Pleme Yoruba iz jugozapadne Nigerije imalo je veliki kulturni utjecaj na Salvador koji se smatrao crnim Rimom Brazila. Ali ples je zapravo bio porijeklom iz srednje Afrike i bila je to capoeira. Tek mnogo godina kasnije João je naučio pravo ime tog pokreta, što je zauvijek promijenilo njegov život. U dobi od 10 godina otišao je od kuće u potrazi za plesom Nagosa.

Mladi João polako je dopješačio do sjevera, radeći usput, preživljavajući kao nadničar na plantažama Bahije. Seleći se od farme do farme u potrazi za poslom, na plantažama je živio zajedno s obiteljima drugih radnika. Nakon 10 godina putovanja konačno je stigao u Salvador, rodno mjesto capoeire angole. Prvi put je ugledao capoeiru na mjestu poetičnog imena Roça do Lobo ( “Vukova čistina” ). Ono što je vidio tog dana nije bila bilokakva ulična roda, već sastanak važnih capoeira ličnosti poput Menino Gordoa, João Pequena koji je tamo bio sa svojim prvim capoeira učiteljem, Mestre Barbosom te Cobrinha Verdea ( “mala Zelena zmija” ), velikog capoeiristu i jednog od najvještijih igrača tog vremena.

Oduševljeni João je upitao Mestre Barbosu kako se zove ta igra i bilo mu je rečeno: “To je capoeira!“. João je potom upitao gdje je može naučiti. Mestre Barbosa ga je poslao João Pequenu, koji je kasnije postao njegov najbliži suradnik u capoeiri. João Pequeno ga je pak poslao k Mestreu Pastinhi koji je imao poznatu akademiju u Cardeal Pequeno, naselju u Brotasu. Tu je bio capoeira raj – Pastinhine rode bile su prepune slavnih capoeirista. João je zatražio dopuštenje da se pridruži njegovoj akademiji i bio je primljen. Odnos s Pastinhom duboko je utjecao na njegov život. U dobi od 20 godina, João se relativno kasno počeo baviti s capoeirom. Zajedno sa drugima učio je u Pastinhinoj akademiji, među ostalima i od Cobrinha Verdea, iako je od početka njegov uzor bio isključivo Pastinha.

Capoeira Angola je uvelike obogatila Mestreov život, ali život je za njega i za druge capoeriste tog vremena bio vrlo težak. Većina ih je radila do kasno i mukotrpno za male plaće kako bi uzdržavali sebe i vlastitu obitelj. Mnogi capoeiristi su radili na pristaništima, na utovaru i istovaru brodova. U pauzama su ponekad igrali ( “vadiar” ) capoeiru. Vadiar doslovce znači motati se okolo i ne raditi ništa.

Mestre João Grande s vremenom je postao vrlo priznati capoerista da kad je Carybe, slikar poznat po bilježenju afričke kulture u Bahii, odlučio proučavati capoeiru uzeo je za modela João Grandea.

João Grande i João Pequenho se mogu vidjeti u mnogim filmovima o capoeiri uključujući i onaj u kojem pokazuju tehniku upotrebe noževa u vještini. 1966. godine João Grande je otputovao u Senegal sa Mestre Pastinhom kako bi predstavio capoeiru na “I. Internacionalnom festivalu Crnačkih običaja u Dakaru“. “Diplomirao” je capoeiru kod Mestre Pastinhe 1968. godine, postavši tako punopravni capoeira učitelj. Nakon toga je proputovao Europu i Bliski Istok sa Viva Bahia, grupom koja je izvodila afro-brazilske narodne vještine poput capoeire, samba de roda, maculelea, candomblé i puxada da rede, svojevrsni brazilski cirkus.

S vremenom je Pastinhina akademija zapala u nevolje. Pastinha, star, bolestan i gotovo potpuno slijep, je dobio zahtjev od države da isprazni prostor akademije zbog obnove. Prostor mu više nikada nije bio vraćen. Umjesto Akademije tamo je otvoren restoran-klub, sada zvan SEANC. Pastinha je umro siromašan i ogorčen zbog načina na koji su postupali s njim, međutim nikada nije požalio što je živio život capoeriste.

Nakon Pastinhine smrti, Mestre João Grande prestao je igrati capoeiru. Nastavio je svirati i plesati na folklornim priredbama, ali nije više izvodio capoeiru. Vratio se sredinom 80tih godina kad su ga Mestre Moraes i Cobrinha Mansa uvjerili da se ponovno vrati treniranju capoeire. Počeo je podučavati unutar njihove organizacije Grupo Capoeira Angola – Pelourinho. 1989. godine bio je pozvan od Jelon Viere da napravi turneju po Americi. Jelon je bio prvi koji je formalno uveo capoeiru u SAD 1974. Turneja je doživjela veliki uspjeh. 1990. godine predstavljao je capoeiru Angolu na “Nacionalnom Festivalu Crnačke umjetnosti u Atlanti” i u Schomber Centru za Istraživanje Crnačke kulture u New Yorku.

Mestre João Grande je podučavao tisuće studenata u svojoj akademiji i priredio je velik broj nastupa capoeire Angole. Proputovao je Europu, Brazil, Japan i velik dio Amerike kako bi podučavao i nastupao. Nagrađen je brojnim nagradama, među kojima je i počasni doktorat Sveučilišta u Upsali u New Yorku. Mestre João Grande je također snimio audio CD-e, nekoliko DVD-a u kojima nastupa sa svojim studentuma kao i drugim poznatim capoeira ličnostima.